Duiveltjes en Monstertjes op driedaags bezoek in Ochamps en Anloy !
Woensdag 30 maart 2011 : Booischot station 8.15 u
Iedereen keurig op tijd, iedereen een stukje fruit, iedereen een fluovestje, alles loopt voorspoedig. Spijtig dat Truus en Dean niet kunnen meegaan. Enkele traantjes worden weggepinkt, zowel bij de reizigers, maar ook op het perron bij supporterende mama's, papa's, opa's, oma's, broers en zusjes.
Zwaai, zwaai en de locomotief vertrekt, de andere wagonnetjes volgen.
Blij dat Kurt, de papa van Rik ons assisteert. Zo'n echte machinist onder ons, dat wil wat zeggen !
Eerste stopplaats in Aarschot. Margot merkt op dat er aan een brug wordt gewerkt : een voetgangers-, fietsers- én dierenbrug. 'Wat een keitoffe trein daar !' wijst Lucas bewonderend op een geparkeerde locomotief. Het blijkt een type 61 of 62 te zijn, al kan een 63 ook.
De trein vergeet niet te stoppen in Wezemaal.
Bij het binnenrijden van Leuven station : 'Zie een spiksplinternieuwe trein en daar staat al graffiti op !' We hebben rustig de tijd om over te stappen. Gelukkig is Kurt daar weer. We rijden met een trein 'uit de jaren 50'. Degelijk, betrouwbaar spul ! Benny voelt zich meteen in zijn nopjes. De jaren vijftig, dat was nog eens een tijd ! De trein is wel geschilderd in de nieuwe kleuren van de NMBS, de vroegere bordeaux kleur had net dat tikkeltje meer. We leren dat de motor van de trein gekoeld wordt door lucht terwijl je rijdt. Schoepen aan de as brengen de lucht naar de motor. Het is eens wat anders dan de electronische high tech van tegenwoordig.
Nu worden deze oude locomotieven stilaan afgeschreven en verhuizen naar Marokko. Onlangs werden er vier geleverd aan dat land, maar in de haven liep het mis bij het lossen en vier van die superzwaargewichten rusten nu op de bodem van de haven.
Het mooie tempo van 90 per uur geeft mogelijkheden tot prachtige sightseeing !
In Oud-Heverlee stoppen we bij de Doode Bemde, een natuurparel in de Dijlevallei. Uitgestrekte weilanden, moerassen en vijvers wisselen elkaar af. We moeten Kurt gelijk geven : dit is de mooiste treinroute van België ! Er is toch nog iets moois aan België !
Ondertussen worden ipods, gameboys, nintendo's, LG's bovengehaald.
Zijn dat daar lepelaars of zilverreigers ? Verdorie, verrrekijker niet bij !
Pecrot, het dorp dat enkele jaren geleden wereldberoemd werd, ...
De machinist in de trein naast ons, een toffe blonde jongeling in bedrukte sweater, lacht ons toe, wuift en laat zijn claxon eens goed schallen ! Toffe mannen, die machinisten ! Alleen dat romantisch machinistenpak misten we even.
Caroline vraagt of we al over de grens zijn. Welke grens ? Frankrijk ? Ze bedoelt : 'De grens waar ze Frans spreken'. O ja Caroline, die grens wel, maar we zijn nog steeds in België.
Seppe wijst op een grote bruine vlek in het landschap : 'Dat zal wel zand zijn !' Het blijkt een akker naast een imposante boerderij.
Tijd voor een dutje.
Dacht ik, want 'WALIBI ! WALIBI ! WALIBI !' schalt er door de boxen. er wordt geapplaudisseerd. 'Kijk het vliegtuig van mijn papa !' roept Silke.
In Ottignies geen probleem bij de overstap, we zitten in de laatste wagon. De conductrice doet sympathiek haar uiterste best om Nederlands te spreken.
Het landschap verandert zienderogen. In Marloie liggen enorme stapels hout. In de bosrijke Ardennen is hout een belangrijke grondstof. 'Werd dat sparrenhout ook in de mijnbouw gebruikt ?' We zullen het vragen aan onze correspondenten. Dat hout wordt met de trein vervoerd.
In de trein weet Kurt ondertussen heel veel van vogels en toont een mooi boek 'Vogels van Europa! ' Prachtig geïllustreerd. Rik heeft het boek gewonnen met een of andere wedstrijd.
'Kijk eens wat een hoge bergen, kunnen we daar niet opkruipen ?' vraagt Seppe.
Iets voor Libramont stopt de trein. Fenne : 'Waarom stopt de trein ?' Onze machinist legt uit dat hij stopt om de reden van contre-voie. Een andere trein staat op het linkerspoor (op ons spoor dus want een trein rijdt links). Wij moeten dus wachten tot ons spoor weer vrij is. 'Aah, zo zit dat !' De tegenovergestelde trein rijdt ons voorbij en we rijden Libramont binnen.
'Hoe kun je het licht in de trein uitdoen ?' Alleen de treinbegeleider kan dat !
De reis was lang maar iedereen heeft het goed gedaan ! We zijn veilig aangekomen !
Op het perron worden we onthaald door de monsieurs Hervé en Dany, en acht bereidwillige én vriendelijke ouders om ons te vervoeren naar Ochamps. Bart en Benny passen zich snel en wonderwel aan en handjes en kusjes worden uitgewisseld.
Ochamps, on y est ! (foto's van de treinreis volgen later!)
En dan worden we hartelijk verwelkomd bij de correspondenten!
En kan de show beginnen!
Wordt vervolgd!!!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten